Het ritme van hoe iets wel of niet ontstaat en de wisselwerking tussen jou en je omgeving, het subtiele proces waarbij iets begint zonder naam, nog onzichtbaar maar vol potentie, inspireert mij enorm. Het laat zien dat ontstaan van nieuwe werkelijkheden geen rechte lijn is, maar een lemniscaat en meervoudig: een beweging die zich voortdurend ontvouwt, terugkomt en opnieuw begint, met tijd, aandacht en vertrouwen. Op al deze niveaus — persoonlijk, professioneel en maatschappelijk — trekt het proces van ontstaan mij: van een klein begin naar iets tastbaars, van een idee naar een concreet resultaat, van onzekerheid naar een nieuwe vorm en houd ik mij dagelijks mee bezig. Een wezenlijk moment dat mijn denken heeft gevormd, vond plaats in India, op 26 oktober 2019. Mijn twee moeders ontmoetten elkaar voor het eerst — een ontmoeting die twee werelden samenbracht, onlosmakelijk verbonden door mij, en dat maakte voor mij een wereld van verschil. Twee vrouwen. Twee werelden. Op dat moment hoefde ik voor het eerst niet te kiezen: het waren gewoon twee verschillende soorten liefde. Dit besef, dat verleden, heden en toekomst verbindt, vormt nog steeds de kern van mijn denken: werelden kunnen naast elkaar bestaan.

Mijn aankomend boek Tussen vallen en vliegen, en waarover ik al lezingen geef, onderzoekt hoe we mee kunnen bewegen met het nieuwe, hoe we het kunnen begeleiden en er ruimte voor kunnen scheppen, zonder alles vast te leggen. Hoe we kunnen leven in een wereld die niet maakbaar is. Het doel is niet om kant-en-klare antwoorden te geven, maar een lens te bieden: een manier om te kijken naar transitie, om te begrijpen, te voelen en mee te bewegen met wat ontstaat. Het laat zien hoe iets kwetsbaars kan uitgroeien tot iets tastbaars en betekenisvols, als we durven aanwezig te zijn, afstemmen en ruimte geven aan wat zich wil ontvouwen — in persoonlijke levens, in projecten, in organisaties en in de samenleving. 

Een vraag waar ik mij recentelijk telkens meer bezig mee houd en in mijn inziens steeds relevanter wordt: wat doen we wanneer de wereld niet maakbaar blijkt te zijn? Veel van onze systemen – in organisaties maar ook persoonlijk – zijn ingericht op plannen, verbeteren en oplossen. Als iets onzeker is maken we een plan. Als iets misgaat zoeken we naar een oplossing. Maar er zijn ook situaties waarin dat simpelweg niet werkt. Mijn fascinatie daarvoor begon eigenlijk al vroeg bij een heel ander onderwerp: nieuw leven. Van jongs af aan was ik gefascineerd door hoe iets ontstaat. Hoe iets wat er nog niet is, langzaam vorm krijgt. Hoe kwetsbaar dat proces is, en hoeveel ervan zich buiten onze controle afspeelt en de wereld niet maakbaar is. In korte tijd leerde ik in de afgelopen 2 maanden dit belichamen toen een fertiliteitstraject eindigde in een miskraam. In korte tijd werd zichtbaar wat er gebeurt wanneer maakbaarheid wegvalt en hoe daardoor een nieuw houvast in mij zich ontwikkelt. 

Wat me opviel is dat je in zo’n proces door drie spanningsvelden beweegt:

– tussen angst en verlangen
– tussen stilstaan en bewegen
– tussen het onbekende en het bekende

In mijn werk en schrijven noem ik dat spanningsveld: “Tussen vallen en vliegen”. Niet alles laat zich sturen. Soms beweeg je door een fase waarin je geen controle hebt over de uitkomst. En juist daar blijkt vaak iets anders te ontstaan: draagkracht en de bedding van mensen die je dragen. Om dit tastbaar te maken, maak ik van Dodo en Didi gebruik als reisgids, omdat we beide in ons hebben. Waar dodo graag vasthoudt aan wat hij kent en beschermt en Didi nieuwe manieren van houvast ontdekt. 

Dit spanningsveld – tussen controle en werkelijkheid, tussen vallen en weer bewegen – vormt de kern van mijn huidige werk en mijn volgende boek.